★ MOONiCE

Blog Action Day 2009 : Climate Change

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...

ฉันเคยนั่งมองหยาดฝนที่ตกกระทบพื้นดิน

 เปาะแปะ...เปาะแปะ

 เสียงนั้นก้องสะท้อนไปมาราวกับเสียงดนตรี

 ฉันยังจำได้ดี...

 หยดน้ำใส ไร้รส ไร้สี ไร้กลิ่น ปราศจากมลทิน ไหลผ่านรางน้ำอะลูมิเนียมลงสู่โอ่งใบใหญ่

 ไหลลงไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ...

 พอฝนหยุด น้ำก็เต็มโอ่งพอดี

 น้ำในโอ่งนั้นทั้งใสและเย็นฉ่ำใจ

 เพราะฉันยังตัวเล็กนัก แม่จึงเป็นคนตักน้ำเย็นฉ่ำนั้นอาบชโลมให้ฉัน

 ฉันยังจำได้ดี...

 ฝนเริ่มตั้งเค้ามาอีกครั้ง

 หยดน้ำหยดน้อยเริ่มโปรยปราย

 ฉันนึกสนุกคว้าร่มสีสดคันเล็กวิ่งออกไปจนตัวเปียกปอน

 แม่เอ็ดตะโรยกใหญ่ด้วยกลัวฉันจะเป็นหวัด

ต้องเข้ามาอาบน้ำ สระผม และซุกตัวในผ้าห่มอุ่นๆ ฟังเสียงเปาะแปะ...เปาะแปะ...จนหลับไป

 ฉันยังจำได้ดี...

ต่อมาไม่นานเท่าไหร่นัก

ฉันต้องย้ายจากบ้านสวนที่เคยอยู่ตั้งแต่เกิดมา

ฉันกำลังจะไปอยู่ในบ้านหลังใหม่

บ้านที่ไม่มีคลองหลังบ้าน

ไม่มีสวนรักที่ต้องเดินข้ามด้วยไม่กระดานแผ่นเดียว

ไม่มีโอ่งใบใหญ่ที่ใช้รองน้ำฝน...

บ้านหลังใหม่ของฉันอยู่ในเมืองใหญ่

มีรถมากมาย ผู้คนพลุ่กพล่าน

มีเจ้าสิ่งที่เรียกว่าโรงงานอุตสาหกรรมล้อมหน้าล้อมหลัง

และถึงแม้ว่าบ้านหลังนี้จะสวยกว่าบ้านสวนของปู่กับย่ามากแค่ไหน

ฉันก็ไม่ชอบมันเท่าไหร่อยู่ดี...

บ้านหลังนี้ไม่มีคลองเหมือนบ้านสวน

แต่บ้านหลังนี้อยู่ใกล้กับแม่น้ำ...

ทุกๆวันอาทิตย์

พ่อจะขับรถพาฉัน แม่ และน้องชาย ไปยังวัดที่อยู่ใกล้บ้าน

ที่วัดมีศาลาริมน้ำ มีท่าน้ำที่มองเห็นแม่น้ำกว้างและยาวสุดสายตา

เห็นบ้านริมน้ำที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นจุดเล็กๆ

พ่อบอกกับฉันว่า แม่น้ำนี้ชื่อ " แม่น้ำท่าจีน "

ฉันยังจำได้ดี...

แม่น้ำท่าจีนในตอนนั้นสวยมาก

มีปลาสวาย ปลาตะเพียน ปลาดุก และปลาอีกมากมายที่ฉันถามจากแม่แล้วแต่ก็จำไม่ได้

ฉันชอบนั่งดูพวกมันพร้อมๆกับให้ขนมปังที่วัดขายเป็นอาหารปลา

บางทีก็แอบลองชิมขนมปังของปลาดูบ้าง...

มันก็อร่อยดีนะ...มิน่าล่ะ ปลาถึงชอบ

พอนั่งไปนานๆก็เห็นเจ้าสัตว์สี่ขาหลังคามุงกระเบื้องว่ายน้ำมา

เต่าอะไรก็ไม่รู้แหละ แต่ฉันก็เดาเอาเองว่าคงเป็นเต่าที่คนเอามาปล่อย

เจ้าเต่าว่ายน้ำวนเวียนแถวกอผักบุ้งที่บ้านริมคลองปลูกลอยน้ำไว้

มันคงอยากกินผักบุ้งกระมัง...

ฝนเริ่มตั้งเค้ามาอีกแล้ว...

น่าแปลกที่ฝนที่นี่ไม่ดังเปาะแปะ...เปาะแปะ

แถมแม่ก็ห้ามนักหนาไม่ให้ออกไปวิ่งเล่น

แม่บอกว่าฝนที่นี่เจือเขม่าควันจากโรงงาน ทั้งสกปรก และมีกลิ่นเหม็น

ฉันได้แต่นั่งมองสายฝนอยู่ในบ้าน คิดถึงสายน้ำเย็นฉ่ำเมื่อตอนยังเล็ก

นั่นคงเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันนึกอยากออกไปเล่นน้ำฝน...

สิบกว่าปีผ่านไป...

ฉันโตขึ้นมากตามกาลเวลา

เป็นนางสาวตามคำนำหน้าชื่อ ไม่ใช่เด็กหญิงอย่างเคย

ฉันไม่เคยนึกอยากนั่งมองสายฝนอีก

 ไม่เคยฟังว่าเสียงฝนนั้นจะยังดังเหมือนเสียงดนตรีอีกหรือไม่...

ศาลาที่วัดนั้นก็ผุพังไปตามกาลเวลา

เพราะไม่มีคนอยากเดินลงไป จึงไม่มีใครคิดอยากจะซ่อมแซม

ปลามากมายหายไปหมดแล้ว รวมทั้งเจ้าเต่าน้อยด้วย

ฉันคิดว่าน้ำในแม่น้ำท่าจีนก็คงไม่ใสเหมือนเดิมหรอก...

ถึงแม้ว่ากอผักตบชวาจะขึ้นกันหนาแน่นจนมองไม่เห็นก็ตาม...

ปีนี้ฝนตกหนักกว่าเดิม...

บ้านที่อยู่ใกล้แม่น้ำหลังนี้อยู่มาสิบกว่าปีแล้ว

น้ำไม่เคยท่วมเลยสักครั้ง...

แต่ปีนี้กลับมีน้ำท่วม...

ถึงฉันจะโตกว่าตอนเด็กๆมาก

แต่พอเปียกฝนกลับมาบ้านครั้งใด...

ก็ต้องปวดหัวตัวร้อนไปทุกครั้ง

ตอนกลางวันก็ร้อน ตอนกลางคืนก็หนาว เช้ามืดก็ฝนตก

ฉันเลยได้แต่หมกตัวอยู่ในบ้าน...

ปีนี้ในสื่อต่างๆรณรงค์เรื่องโลกร้อนกันมาก

ฉันเองก็ไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งต่างๆจะเปลี่ยนแปลงไปถึงเพียงนี้

แค่ชั่วระยะเวลาสิบกว่าปี...

น้ำในแม่น้ำทั้งสายก็เปลี่ยนแปลงไปได้

ฉันนั่งนิ่ง...

 สมองพลันคิดทบทวนอะไรบางอย่าง

จินตนาการอันกว้างไกลพาให้ฉันนึกไปถึงอนาคตวันข้างหน้า...

ต่อไปอีกสิบกว่าปีเราคงจะไม่มีที่อยู่...

บ้านเราคงจะต้องน้ำท่วมหมด

 น้ำฝนคงจะไม่เป็นสีใสอีกต่อไปแล้ว

 ลูกๆของฉันคงจะต้องสวมชุดกันฝนที่ทำจากวัสดุพิเศษกันพิษจากฝนกรด

ต่อไปอีกยี่สิบปีเราคงออกจากบ้านไม่ได้แล้วถ้าไม่สวมเครื่องกรองอากาศ

ฤดูกาลต่างๆคงจะไม่เหมือนเดิม...

แล้วอีกสามสิบปี...สี่สิบปี......ห้าสิบปี........และต่อๆไปหล่ะ

ฉันยังจินตนาการไม่ออกเลย...

ฉันได้แต่ภาวนาให้คนในโลกจิตนาการอนาคตไว้เหมือนอย่างฉันบ้าง...

หากเราคิดถึงอนาคตสักนิด...

คิดถึงผลเสียของการกระทำมากมายในปัจจุบันของเราที่จะส่งผลต่ออนาคต

เราคงจะไม่ต้องกลัวว่าโลกใบนี้จะเปลี่ยนแปลงไปเร็วกว่าเดิม...

ฝนเริ่มตั้งเค้ามาอีกแล้ว...

ฉันคงต้องรีบหาทีหลบฝนสักที...